BİR AYRILIK BİR YOKSULLUK

Karacaoğlan’ın yüzyıllar ötesinden gelen çığlığı…
Bu çağda hâlâ dinmiyor.
Ayrılık hâlâ kan gibi, yoksulluk hâlâ taş gibi,
ölüm hâlâ sessiz ve derin.

Divane, bu eseri yeniden yorumlarken
sadece bir türkü söylemiyor;
bir halkın iç yakan üçlemeli yazgısını dile getiriyor.

Üç dert:
Ayrılık.
Yoksulluk.
Ölüm.
Üçü de seçilmez, kaçılmaz, unutulmaz.

Cello’nun acı veren sesiyle açılıyor perde.
Zorba’nın dansındaki hüzünle,
gözyaşı değil artık hayatın kendisi akıyor.

“Vara vara vardım ol kara taşa” diyor Karacaoğlan…
Ama bu taş, artık sadece Anadolu’nun değil —
hepimizin sırtına binen taş.