Yunus Emre

13. yüzyılın ortalarında Anadolu'da doğduğu, 1320 civarında vefat ettiği kabul edilir. Moğol istilasının ve Anadolu Selçuklu Devleti'nin dağıldığı çalkantılı bir çağda yaşadı.

Rivayete göre Taptuk Emre'nin dergâhına buğday istemeye gitti, buğday yerine "nefes" aldı ve kırk yıl o kapıda hizmet etti. Dergâha eğri odun girmesin diye dağdan hep doğru odun taşıdığı anlatılır.

Şiirlerini Arapça ve Farsçanın edebiyata hâkim olduğu bir dönemde halkın konuştuğu Türkçeyle söyledi. Divan'ı ve Risâletü'n-Nushiyye adlı mesnevisiyle Türk dilinin ve tasavvuf edebiyatının temel taşlarından biri oldu.

Şiirlerinin merkezinde insan, aşk ve Yaradan'a duyulan özlem vardır. UNESCO, 1991 yılını "Yunus Emre Sevgi Yılı" ilan etti.