Yavuz Sultan Selim, kısa süren saltanatına rağmen bir çağın yönünü değiştirdi. Devleti üç kıtaya taşıdı, hilafeti İstanbul’a getirdi, düzeni kılıçla değil iradeyle kurdu.

Ama asıl ağırlığı, kazandığı topraklarda değil; taşıdığı yükteydi.

Bu gazelde konuşan ses, bir hükümdarın değil, insanın sesidir.
Gücü elinde tutarken aczi bilen, kalabalıkların ortasında yalnız kalabilen bir yüreğin tanıklığıdır.

Şarkı, Yavuz’un kudretiyle değil; o kudretin altında ezilmeyen teslimiyetiyle bağ kurar.

Bu eser, bir gazelin iç yangınını bugüne taşır.
Firkat, mihnet ve yalnızlık burada mecaz değil; yaşanmışlıktır.

Söz, yükünü susarak taşıyan bir kalbin tanıklığıdır.