Gün Batmaz Sokak

Gün avluya daha varmadan yorulur Demir kokar hava Sesim içime çöreklenir Omuzumda görünmez bir kış Güç dedikleri şey buraya gelince çırılçıplak kalır

İnsan kendi içine kelepçe takılırmış meğer Bunu öğrendim

Bir çiçek kalır köşede Yas tutar sessiz Rüzgar bile usul yürür Ki kimseyi incitmesin Gözümüz duvarların ardında bile Göğe bakmayı unutmaz Bulutların dili ağırdır burada

Bazen biri uzak bir türkü dener Sesinde kırık bir ekmek kokusu Ben ise kendi adımlarımı sayar Kendime gider kendimden dönerim Hayal kurmak burada Bir isyan çeşnisi taşır Saf toy ama dipten yakıcı

Derim ki Varsın vurulacaksa kalbim vurulsun Saklamayayım kendimi Çünkü dostluk bile burada Tenekeden bir güneş gibi Çabuk soğur

Gece nöbetçilerle büyür Ayak sesleri gölgesini taşır

Bir sigara yakarım İlk nefeste açılır içimin kapısı Duman ben olana benzer yavaşça yok olur ağır ağır

Bilir misin Bazen kendime bile Dayan demekten utanırım

Ama

Dışarıda bahar var şimdi İlk tomurcuktan taşan o deli sevinç Ve ben seni Durulmamış bir nehir gibi Bütün taşmalarım ile seviyorum

Akşam yine çöktü içeri olsun