Zemherir

Bu kış değil — bu cehennemin sessiz tabakası.

Zemherir’de değil yürek ısınır,
ruh çatlar.
Dostluk maskesiyle gelen ihanetin,
ve suskun kalabalıkların ortasında unutulmanın soğuğudur bu.

Divane, bu parçada bir vadide kaybolan sesini,
bir ömrün ağırlığını ve
her adımda içine işleyen soğukla verdiği savaşı anlatıyor.

Gece gece taşınan bir ceset gibi,
ölmeden ölü bir hâl…
Ama hâlâ içten içe yanan bir isyan var.

Kendini ararken göğe çekilen siyah bayraklar,
bir vazgeçiş değil —
bir yemin, bir direniş.

Zemherir’de nefes almak bile acıtır.
Ama acının içinden geçenler,
ışığa en yakın olanlardır.